Vodka Redbull Pt. 19

Voor een moment weet ik even niet wat ik moet zeggen, wat ik kan zeggen.

“Er is toch niks mis met een beetje chaos?” zeg ik, terwijl ik zijn boekenkast analyseer alsof het de eerste keer is.

Met zijn deken nog om me heen gewikkeld, schuifel ik door de kamer, opzoek naar mijn kleren, of tenminste mijn shirt, laat ik daar maar mee beginnen.

Mijn kanten slip ligt natuurlijk weer aan de andere kant van zijn kamer, en mijn shirt is op de een of andere manier op zijn bureau beland.

Ik laat de deken voorzichtig van me afglijden, terwijl ik met mijn rug naar Mike toe sta.

Zijn ogen brandend op mijn rug, terwijl ik mijn slip langzamer dan nodig aantrek, ik kijk expres niet achterom alsof ik totaal onbewust ben van zijn uitzicht op mijn lichaam.

Ik scan de kamer opzoek naar mijn BH, maar die is blijkbaar verdwenen.

Dat is een probleem voor later, ik pak mijn shirt van zijn bureau en trek deze in een beweging over mijn hoofd heen.

Ik draai me om naar Mike,

Hij wendt zijn blik gauw af, alsof die een paar seconden geleden mijn lichaam niet volledig in zich op aan het nemen was.

Aandoenlijk hoe verlegen hij hier soms nog steeds van kan worden.

Ik zet een paar stappen richting zijn boekenkast, ik schraap mijn keel en tik met mijn vingers op de zijkant van de houten boekenkast.

Verward kijkt hij op.

Terwijl ik nog steeds in enkel mijn slip en T-shirt sta, pak ik een boek van de bovenste plank af.

 “Wat doe je?” Vraagt hij.

Ik geef geen antwoord.

Één voor één pak ik de boeken uit zijn kast,

Ik leg er één op zijn bureau.

Één op zijn bed.

Één in het venster.

Één op zijn nachtkastje.

Één naast het voerbakje van Sproet.

Één op het balkon.

En tot slot, gooi ik het laatste boek zachtjes in zijn schoot.

Mike zegt niks, hij kijkt naar zijn boekenkast, waar de boeken nu niet meer op alfabet gesorteerd staan. Sommige boeken zijn omgevallen en er liggen inmiddels boeken verspreid door de hele kamer.

Hij zucht. “Dit moet ik zo allemaal op gaan ruimen door jou.”

“Laat de boeken eens een keer liggen.” Zeg ik.

“Dat slaat nergens op.” hij schudt zijn hoofd.

“Dat kan.”

Hij staat op en begint alweer met het verzamelen van de boeken die op de grond liggen.

Sta ik dan, in enkel mijn slip en shirt terwijl Mike ontzettend gefrustreerd een poging aan het doen is om zijn boekenverzameling weer op alfabetische volgorde te krijgen.

“Oké stel je voor, wat als ik nu alles in totale chaos zou laten liggen.” Zegt Mike terwijl hij zijn handen alweer vol met boeken heeft.

“Ja?” zeg ik vragend.

“Hoe weet ik dan waar ik moet beginnen met zoeken naar het juiste boek.”

“Wat is het juiste boek dan?”

Hij zucht weer. “Weet ik niet.”

Terwijl Mike nog steeds druk bezig is met het bijeen rapen van al zijn geliefde romans, kom ik voor hem staan.

“Bekijk het zo, als er geen juist boek is, wat maakt het dan uit op welke volgorde ze staan?”

 ik sla mijn armen om hem heen, zijn handen vol met boeken tussen ons in.

“Ja dan kan ik ze dus net zo goed op de grond flikkeren.” Zegt hij in een stemmetje, die bedoeld was om mij te imiteren.

Ik schrik van het plotselinge geblader van de bladzijdes en het geluid van de boeken die grond raken.

Terwijl ik een stap naar achter wil nemen om te beseffen wat er zojuist is gebeurd, slaat hij zijn armen om mijn rug en trekt me dichter naar zich toe. Hij blijft me aankijken met die ontiegelijke grijns op zijn gezicht, de fijne lijntjes rondom zijn groene ogen vallen me nu pas op.

“Wat?” zeg ik maar.

“Niks, gewoon jij.” Hij kust me. Kort. Lief.

Ik voel zijn glimlach door de kus heen.

Wat hier nu gebeurd, geen idee.

“Thanks, denk ik.”

“Blijf vannacht bij me.” zegt hij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s