Vodka Redbull Pt. 17

Na onze uitgesproken ‘fuck you’s’ is het stil.

We kijken elkaar zwijgend aan, onzeker over wat er nu gaat gebeuren.

De stilte is me teveel.

Ik zoen hem.

Zijn lippen tegen de mijne voelen zo fijn, zo rustig en aanpassend op het ritme van mijn lippen. Ik vergeet altijd hoe teder zijn manier van zoenen is.

Ik wil hem.

Ik heb dit nodig. Na al dat gezeik van de afgelopen dagen verdien ik het om eens goed genomen te worden.

Selfcare noemen ze dat toch?

Ik druk mijn lippen net wat harder tegen de zijne, voorzichtig plaats ik mijn handen aan de zijkant van zijn gezicht. Hij snapt de hint, hij zoent me harder terug. Zijn handen verkennen de onderkant van mijn rug, speels haakt hij een vinger door de bovenkant van mijn string.

Ik plaats mijn handen op zijn borst, zijn ademhaling verzwaard, zijn hartslag versnelt.

Ik breek de zoen.

Hij kijkt me verward aan.

Ik sla mijn linkerbeen over hem heen, zijn rug tegen de achterkant van zijn bed.

Mijn lippen in zijn nek, korte kusjes langs zijn hals naar beneden, stoppend bij de rand van zijn witte Nike shirtje. Ik leg mijn hand op de inmiddels duidelijk zichtbare bult in zijn jeans.

Ik verbaas me er alsnog altijd over hoe snel mannen een stijve krijgen.

Ik friemel met de knoop van zijn jeans, pas zodra ik de knoop open heb zet hij mij zich ineens van zich af. Hij sprint op van zijn bed, mompelt een halfgebakken “Wacht even” en verdwijnt vervolgens naar zijn balkon.  

What the fuck is dit nou weer.

5 seconden later, met zijn broek inmiddels afgezakt tot zijn bovenbenen, strompelt Mike weer naar binnen, gitaar in zijn ene hand en een boel papier in de andere.

Ik zit vooralsnog even verward op zijn bed, ik heb geen idee wat hier nu gebeurd.

“Pik, wat doe je?” zeg ik, licht geïrriteerd.

Mike draait zich met een gigantische glimlach op zijn gezicht om, totaal onbewust van mijn irritaties. “Ik heb een nummer voor je geschreven.”

Er wordt dus blijkbaar niet geneukt vanavond. Verdomme.

“Laat maar horen dan.” Zeg ik terwijl ik een poging doe om rechtop te gaan zitten.

Hij gaat tegenover me zitten, in de fucking kleermakers zit. Met je benen over elkaar, zoals je vroeger altijd op de basisschool deed.

“Ik kan echt killer gitaar spelen, alleen kan ik totaal niet zingen.” Hij schuift enkele vol gekliederde blaadjes tekst naar me toe, waarvan ik minstens de helft niet kan lezen. Mannenhandschriften ook. Fijne motoriek van een chimpansee.

Uit beleefdheid kijk ik een beetje door de blaadjes, geen idee wat ik er verder eigenlijk nou mee moet.

“Lees maar gewoon een beetje door, het is nog niet af, maar ik heb het voor jou geschreven.” Hij plaatst zijn gitaar in zijn schoot, en haalt zijn vinger langs een paar snaren waar een zacht geluid uit voorkomt.

“Ik kan dit dus echt voor geen flikker lezen.” Ik reik mijn hand met het stapeltje blaadjes naar hem toe.

Hij pakt de blaadjes aan, legt ze vervolgens één voor één voor zich neer en bestudeerd deze aandachtig. Ik ben blij dat hij zijn eigen handschrift wel gewoon kan lezen.

Langzaam maar zeker vult de kamer zich met het geluid van zijn gitaar, zachtjes hoor ik hem mee neuriën. Zijn hoofd beweegt op en neer op de maat van de muziek.

Van de tekst kan ik weinig verstaan, maar dat maakt niet uit. Hem zo zien, zo gefocust, het heeft wel iets.

Zou hij echt een nummer voor me geschreven hebben? Of is dit gewoon iets wat hij al een paar maanden heeft liggen en nu tevoorschijn tovert om indruk te maken. Waarschijnlijk dat laatste, maakt ook niet uit.

Ik ben hier niet om over geschreven te worden.

I don’t give a fuck

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s