Vodka Redbull Pt. 16

19:02

Sta ik dan. Voor zijn huis.

Het is nog licht buiten. De dagen worden weer langer.

Als ik om me heen kijk zie ik overal mensen.

24 graden en ja hoor, meisjes van maximaal 16 met korte broekjes waarvan de billen zowat uit het broekje vallen. Doe je ding, maar wacht tenminste tot het boven de 30 graden is, dan kom je er misschien nog mee weg.

Ik bel aan.

Zijn bel maakt nog steeds hetzelfde irritante geluid.

Wat doe ik hier?

De deur opent.

Mike.

Geen emotie op zijn gezicht. Hij kijkt zo serieus.

“Is er wat?” vraag ik maar om de stilte te breken.

“Moet wat er wat zijn dan?” vraagt hij terwijl hij zijn deur verder openduwt.

Wat een kut antwoord.

“Top gesprek dit.”

“Kom maar gewoon binnen, we moeten praten.”

Aarzelend stap ik naar binnen.

Zijn kamer is verlicht door de zonnestralen die door zijn grote ramen binnenkomen. Zijn kamer is anders dan de vorige keer dat ik hier was, er speelt geen muziek op zijn platenspeler. Er staat een lege fles rode wijn op zijn nachtkastje, en op zijn bed staat een bord met wat afgekauwde overblijfselen waarvan ik vermoed dat het ooit een tosti was. De boeken die zo netjes op alfabet geordend stonden, liggen nu verspreid over zijn bureau en sommige op de grond, opengeslagen op willekeurige bladzijdes.

Ik voel iets aan mijn enkel kriebelen.

Nooit verwacht dat ik blij zou zijn om de kat van mijn ‘tinderneukertje’ te zien. Gadverdamme, nu zei ik het zelf ook.

Ik kniel neer om Sproet te aaien.

“Ik ben blij dat ze terug is, Mike.” zeg ik terwijl Sproet al knorrend geniet van de aandacht.

“Het is een hij.”

“Is zijn mannelijkheid nu geschaad?” zeg ik terwijl ik al lachend omhoog kijk.

“ik denk het niet.” Zegt hij nonchalant.

“Misschien kun jij daar nog wat van leren.”

Ik wil een reactie uit hem krijgen, achterhalen waarom hij zich nu zo gedraagt. Als hij nog steeds boos is zou die me niet bij hem thuis uitnodigen, toch?

Mike negeert mijn opmerking.

Voorzichtig ga ik op zijn bed zitten, zo ver mogelijk van het bord met tosti restjes vandaan.

“Ga je me nog vertellen waarom je nu zo kut doet?”

“Dus ik doe kut? Alsof jij me vanochtend niet je huis uit hebt geschopt alsof ik een of andere one night stand was, en zelfs die zou je niet zo mogen behandelen.” Emotie in zijn stem.

Ik zou me bijna schuldig gaan voelen.

“Dus je hebt me hier uitgenodigd om me een preek te geven?”

“Nee, ik wil duidelijkheid.” Hij kijkt naar de grond, alsof die het antwoord daar gaat vinden.

Ik krijg altijd spontaan stress van dit soort gesprekken.

De ‘wat zijn we’ gesprekken. Gadverdamme.

Ik speel wel dom, misschien kan ik mezelf nog enigszins redden uit dit gesprek.

“Hoe bedoel je?”

“Dat weet je best.”

“Weet ik niet, ben niet zo van de labels.”

“Voor mij is dit wel echt serieus, ik wil je echt beter leren kennen maar die kans die geef je me niet. Je blijft me wegduwen, en ik blijf als een of andere schoothond achter je aanlopen. Ik geef echt om je, maar daar heb jij schijt aan.” Hij komt naast me zitten.

“Dan heb je een verkeerd beeld van mij. ik ben geen relatiemateriaal.” Ik leun achterover, bijna met m’n hand in de tostirestjes.

“Loopt niet zo te kloten, ik meen dit. Ik vind je echt leuk.” Hij pakt mijn hand vast.

“Denk je dat je de enige bent?”

“Fuck you.” Zijn lippen zo dicht bij de mijne.

“Fuck you.”


1 van de boeken die op Mike z’n vloer ligt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s