Vodka Redbull Pt. 13

Mijn hart in mijn keel.

Angst voor het onbekende.

Voorzichtig trek ik de deur op een kier.

2 groene ogen kijken me aan.

“Hoi Mike.”

Ik voel me licht in m’n hoofd.

Ik trek m’n deur net iets verder open.

Hij kijkt me verschrikt aan.

“Wat was je van plan met dat botermes?” zegt hij terwijl hij naar het mes in mijn linkerhand kijkt.

Ik dacht echt dat ik een moordwapen had bemachtigd.

“Je liet me schrikken.” Zeg ik terwijl ik mijn evenwicht even verlies en tegen de muur steun zodat ik niet vol op m’n bek ga.

“Ga je lekker Mourir?” zegt hij, terwijl hij een poging doet om me te ondersteunen.

Ik zet een stap naar achteren, ik probeer met alles wat ik in me heb om niet om te vallen.

“Ik ga fucking goed, wat doe je hier?” Ik trek een wenkbrauw naar hem op.

“Ik was bezorgd, je stormde nogal boos weg en je reageerde niet op m’n appjes.” Hij scant m’n gezicht, opzoek naar een reactie.

“Duusssss?”

Ik heb moeite om m’n ogen open te houden. De woorden die ik vorm komen er niet helemaal lekker uit.

“Dus, ik kwam checken of alles oké was.” Hij kijkt naar het einde van de gang, richting mijn kamer.

“Alles is oké, doei Mike.” als ik de hand waarmee ik tegen de muur aansteunde wil gebruiken om een middelvinger op te steken, verlies ik m’n evenwicht.

Mike slaat zijn arm achter mijn rug om, ondersteunend zodat ik niet vol met m’n kop op de houten vloer klap.

“Mag ik binnenkomen?” Hij kijkt bezorgd.

Nee. Alleen met condoom.

Voordat ik antwoord kan geven, slaat hij de deur achter zich dicht.

Met zijn arm die mij ondersteund strompel ik terug naar mijn kamer.

Ik schaam me, ik wil niet dat hij hier is nu.

Ik ben uit z’n huis gestormd. Ik heb zijn appjes genegeerd.

En toch staat hij nu voor m’n deur.

Bemoei je met je eigen zaken Mike.

Hij is ook nooit eerder bij mij thuis geweest.

Voorzichtig laat hij me op m’n bed zakken, alles draait nogsteeds.

Hij sluit de deur achter zich.

Er hangt letterlijk een rode kanten string aan de deurklink.

Een overweldigend gevoel van schaamte wast over me heen.

“Van jou neem ik aan?” Hij lacht.

Ik zie Mike rondkijken in mijn kamer.

Ik kan zijn gezichtsuitdrukking niet plaatsen.

Ik besef me nu pas in wat voor een gigantische zooi ik leef.

Shirtjes, jurkjes, jeans, slipjes, bh’s.

Één schoen in mijn kamer, de andere op het balkon.

Verspreid door m’n kamer.

Overal.

Ik denk terug aan zijn kamer, zo opgeruimd, rustgevend.

Hoe zijn groene ogen oplichten door het zonlicht dat naar binnen scheen, zijn pluizige haar als hij net wakker was.

Hoe de regen op het dak tikte, hoe het onweer in de verte rommelde.

De zachte muziek die hij afspeelde op z’n platenspeler.

Zijn plantjes die hij iedere ochtend de perfecte hoeveelheid water geeft.

Als ik een monnik was, ik zou zijn kamer verkiezen boven een tempel.

Meditatie.

Iets om ooit eens mee te beginnen.

Zodra ik m’n eerste mid-life crisis heb.

En dan heb je mijn kamer. Pure chaos.

Ik voel me zo goed op dit moment, alsof ik de wereld aankan.

Mike komt naast me zitten, mijn bed kraakt zacht.

Zijn hand op mijn been, de aderen op zijn hand zijn zo geil.

Ik kan hem nauwelijks duidelijk zien, waarom zie ik zo wazig.

“Neuk me.” Ik pak zijn hand vast.

“Je hebt teveel gedronken.”

Alsof ’t m’n pa is.

“Nietuuuus.” Ik laat mezelf giechelend achterover vallen.

“Volgensmij, moet jij gewoon lekker gaan slapen.”

“Ik moet opruimen.”

“Daar ben ik het mee eens, maar, dat kan ook morgen.” Hij komt naast me liggen.

Ik ben zo moe. Ik kan niet helder nadenken.

M’n ogen dicht doen voelt zo fijn.

Ik moet echt opruimen, wie leeft er nou zo.

Wil jij ook zo’n mok om stiekem drank in te doen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s