Verliefd op iemand die dood wil.

Voor de liefde van mijn leven.

Hij is ziek. Chronisch.

Het is niet alsof hij de morgen niet gaat redden, maar het heeft een enorme invloed op zijn leven.

Hij is niet gelukkig, hij kan zijn dromen niet naleven.

Hij gaat niet zo oud worden als de mensen om zich heen.

Hij verbergt het zo goed, als je hem zou zien zou je het nooit kunnen weten.

Vanaf het moment dat mijn ogen de zijne ontmoette was het duidelijk.

Hart in m’n keel.

Mijn hele lichaam was oververhit.

Oncontroleerbaar blozen.

Knikkende knieën.

Ik kon geen woord meer uitbrengen.

Hij vertelde het me op onze eerste date, ogen neergeslagen.

“Ik ben gewoon fucked up.”

Mijn beeld over hem was niet veranderd.

Ik zag mezelf in hem.

Ik zal misschien nooit zijn pijn kunnen begrijpen.

Maar ik wist in dat moment dat ik er altijd voor hem wilde zijn.

Maar dat was niet genoeg.

Het spijt me zo.

Iedere dag en iedere nacht waren we samen.

Ik kon mezelf zijn bij jou.

Ik stelde me open.

Tot op de dag van vandaag ben jij de enige die weet van mijn verleden.

Waarom ik ben wie ik ben.

Waarom ik de dingen doe die ik doe.

Waarom ik soms een enorme bitch ben.

Waarom ik zo afstandelijk ben.

Waarom ik niemand binnenlaat.

Dat ik diep van binnen zo gevoelig ben, dat ik zoveel om anderen geef dat het me fysiek pijn doet.

Dat ik mijn eigen rug zou breken voor de mensen waar ik van hou.

Toen het serieuzer begon te worden tussen ons, werd jij afstandelijker.

Ik begreep je niet. Wat was er veranderd?

Was het mijn schuld?

Ik werd boos.

Ik heb lopen schelden, ik hoopte dat je terug zou schelden, dat het je wat zou boeien.

Maar dat deed je niet.

Je kalmeerde me, je knuffelde me terwijl de tranen langs mijn gezicht stroomden.

Je zei dat het je speet. Dat jij jezelf ook niet begreep.

Sommige dagen voelde hij zich beter.

Dan waren we samen.

Ik had me nog nooit zo gelukkig gevoeld.

Dit is ware liefde.

&

Twee dagen later stortte hij weer in.

De pijn van het leven is hem te zwaar.

Hij duwde me weer weg.

Nachtenlang huilde ik voor hem.

Permanente littekens van mijn tranen op mijn gezicht.

Hij heeft niet door hoe ik me over hem voel, en als hij het wel zou weten doet het hem niks.

Te depressief om nog te kunnen geven om anderen.

Ik kon het niet meer aan.

Hij maakte mij kapot.

Hij had me nog gewaarschuwd.

Ik was te koppig.

Verblind door liefde.

“Het is het beste voor jou, als je nu heel hard omdraait en nooit meer terugkijkt.”

“Oke.” Ik leg mijn hoofd op zijn borst.

“Ik ben serieus. Ik doe dit voor jouw eigen welzijn.”

“Weet ik.” Ik haal mijn hand zachtjes door zijn haar.

“Je hebt niks aan mij. Ik wil dat je een gelukkig leven gaat lijden, je vindt wel iemand anders. Ik ga je alleen maar tegenhouden.”

Ik zwijg.

“Het is het beste voor jou als we elkaar niet meer zien.”

Tranen lopen over zijn wangen.

Ik zoen hem. Voor de laatste keer.

“Kunnen we nog contact houden?”

Ik was te zwak om nee te zeggen.

Ik heb gezworen verder te gaan met m’n leven.

Ik ga niet op hem wachten.

Ik krijg zoveel aandacht van mannen.

Het alternatief, ik zou overnieuw kunnen beginnen met iemand.

Iemand anders een kans geven.

Weer verliefd worden.

Gelukkig zijn.

Maar het lukt niet.

Ik zoek jou in iedereen die ik ontmoet.

Mijn hart is verbrijzeld, splinters door mijn hele lichaam.

Het luchtje waar je mannen helemaal gek mee maakt. Vertrouw me.

3 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s