Spacecake

Oke dus daar zit ik dan. Thuis. Alleen. Mijn ouders op vakantie naar Oostenrijk. School gaat vet kut, mijn 2 beste vriendinnen hebben een relatie (en dus geen tijd voor mij) en ik ben verliefd op een gozer van fucking tinder.

Dus nam ik het besluit om de eerstvolgende bus naar Nijmegen te pakken, om daar bij Kronkel voor de 1e keer spacecake te halen. Ondanks dat ik zat vaak jointjes daar heb gehaald, was ik deze keer nerveus, de coffeeshop man achter de balie kijkt mij aan alsof ik de liefde van z’n leven ben terwijl ik 2 stukken spacecake bestel.

Oke. Gelukt. Terug naar de bushalte via het vieze steegje dat ieder weekend ondergekotst werd door de Nijmeegse studentjes. Weer in de bus naar huis, de hele bus vult zich met een heerlijke wietgeur en ik krijg een kwade blik van een oudere vrouw tegenover mij.

Voordat ik überhaupt mijn voordeur open heb, heb ik al een heel stuk spacecake in mijn bek gedouwd. Smaakte overigens gewoon naar doodnormale cake. Eenmaal binnen, plof ik op de bank en besluit ik een beetje te netflixen tot de spacecake zijn werk gaat doen. 15 minuten later, niks. 30 minuten later, niks. Nou oke, ik kom tot de conclusie dat ik dus helemaal niks te eten meer in huis heb.

Dus ik op de fiets naar de dichtstbijzijnde Albert Heijn. Ik pak braaf een mandje en vul deze met wat blikjes RedBull, flesjes Fristi, zak HamKas chips en donuts. Niks aan de hand, totdat ik bij de kassa kom. Terwijl ik in de rij van de kassa sta te wachten voel ik al het bloed in mijn lichaam wegstromen, ik begin letterlijk sterretjes te zien en de 3 mensen die voor mij in de rij staan verdwijnen langzaam naar de achtergrond verdwijnen. Als ik eenmaal aan de beurt ben aan de kassa is het enige wat ik kan uitbrengen “alsjeblieft. Water” terwijl ik halfdood over de gehele kassa hang, waarna ik 2 seconden later vol met m’n kop op de grond klap. Out gegaan.

Wanneer ik wakker wordt, zit er een medewerker van de AH op der knieën voor me, ze zal nog geen 18 geweest zijn, shit, ik voel de blikken van iedere fucking klant of medewerker op mij. Ik krijg een flesje water in mn hand gedouwd, waarop mijn eerste reactie is “Moet ik dit nou betalen?”. AH meisje blijft aandringen dat iemand mij op moet komen halen, maar het enige wat ik wil is naar huis. Maar AH meisje is volhardend en bleef aandringen dat ze mijn ouders wou bellen, maar dikke pech want die zitten dus in Oostenrijk. Na een discussie van een halfuur heb ik eindelijk toestemming om naar huis te gaan.

De gehele 5 minuten van de albert heijn naar mijn huis op de fiets, was de grootste strijd van mijn leven. Misschien handig om te vermelden, dat op dit punt alles draaide en het voelde alsof ik op wolken fietste. Ik had nauwelijks een idee waar ik was, maar ik had 1 doel, naar huis.

Als ik eenmaal voor mijn voordeur sta, kan ik mijn hoofd er nog net genoeg bijhouden om mijn huissleutel uit mijn tas te vissen. Ik doe de sleutel in mijn deur en draai de sleutel naar rechts zoals ik dat altijd doe. Alleen nu, als ik mijn sleutel naar rechts draai, draait mijn hele deur mee. Mijn hele deur staat op de kop. Ik neem een paar stappen afstand om even goed te beseffen, wat ik hier voor me zie. Ik probeer het nog te fixen door de sleutel verder te draaien, maar voor ik het weet is wat voorheen mijn voordeur was veranderd in een golvende kolk van deur. Shit. Ik wil mijn huis in.

Mijn buren. Zij zijn thuis. maar mijn buren zijn wel de grootste snitches ter wereld, als zij erachter komen dat ik zo high als mt. Everest ben, bellen ze per direct mijn ouders op om ze even in te lichten dat hun dochter een bedreiging voor de samenleving is. Groot risico. Maar ik sta nu al een halfuur naar mijn golvende deur te kijken, en ik zie geen andere mogelijkheid om binnen te komen.

Dus dan maar naar de buren, zo normaal mogelijk proberen te doen en ik had mezelf voorgenomen om gewoon te vragen of zij misschien mijn deur konden openen omdat ik een zere pols had. Strak plan. Helaas werkte mijn hersenen niet mee. Ik storm half bij mijn buren naar binnen met de melding “Mijn voordeur is gestolen”, waarop mijn buren mij een enigszins ernstige blik geven. Daar sta ik dan, mijn buurman Daan, die zonder enige moeite de deur van het slot draait en de golvende deur die ineens toch weer een normale deur is geworden die opengaat. Ik zeg een korte “Dankuwel”, loop naar binnen, plof op de bank, en de komende 14 uur heb ik de beste slaap van mijn leven gepakt.

Spacecake. Tot niet meer ziens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s